Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6].

***

To byÂło chore.
Jakim sposobem znalazÂłam siĂŞ akurat w miejscu, ktĂłrego staraÂłam siĂŞ unikaĂŚ?
WyszÂłam pospiesznie z pokoju trzaskajÂąc drzwiami. StaraÂłam siĂŞ o tym wszystkim zapomnieĂŚ.
UsiadÂłam w przytulnym Pokoju WspĂłlnym. SpojrzaÂłam na swĂłj nadgarstek. Na zegarek.
ByÂła szĂłsta rano.

Cicho weszÂłam do pokoju Luke’a i szturchnĂŞÂłam go lekko w ramiĂŞ. Wzdrygn¹³ siĂŞ i powoli otworzyÂł oczy, zasÂłaniajÂąc dÂłoniÂą sÂłabe ÂświatÂło wpadajÂące do pokoju.
- Luke, wstawaj. MuszĂŞ ci coÂś opowiedzieĂŚ – szepnĂŞÂłam, by nie obudziĂŚ jego kolegĂłw. –ChodÂź do Pokoju WspĂłlnego. Szybko.
- No rusz siĂŞ! – dodaÂłam, widzÂąc, Âże nie wstaje. SzturchnĂŞÂłam go jeszcze raz i wyszÂłam.

Wróci³am do przytulnego salonu i rzuci³am siê na fotel, stoj¹cy najbli¿ej kominka. Luke przyszed³ chwilê póŸniej i usiad³ w fotelu naprzeciw mnie.
- Tu siĂŞ dzieje coÂś dziwnego – powiedziaÂłam.
MĂłj przyjaciel spojrzaÂł na mnie, nie rozumiejÂąc.
- Co siĂŞ staÂło? – spytaÂł.
- W naszym pokoju… - zaczĂŞÂłam.
Tajemnicza siÂła nie pozwalaÂła mi skoĂączyĂŚ zdania.
Ta to siĂŞ jak zwykle musiaÂła wtrÂąciĂŚ.
OtworzyÂłam usta, by powiedzieĂŚ to, co chciaÂła przeze mnie przekazaĂŚ. PrzycisnĂŞÂłam dÂłoĂą do ust, zasÂłaniajÂąc je.
JakaÂś gÂłupia siÂła nie miaÂła prawa przeze mnie przemawiaĂŚ.
- Cass, dobrze siĂŞ czujesz? – zapytaÂł wyraÂźnie zaniepokojony Luke.
KiwnĂŞÂłam kilka razy gÂłowÂą na „tak”.
Pobieg³am do dwunastki po kawa³ek kartki i o³ówek. Pêdem wróci³am do Luke'a. Nabazgra³am szybko na kartce parê s³ów i poda³am j¹ przyjacielowi nawet na ni¹ nie patrz¹c.
ChÂłopak spojrzaÂł na kartkĂŞ, wstaÂł z fotela i wytrzeszczyÂł ze zdziwienia oczy, po czym opadÂł z powrotem na skĂłrzany fotel.
- Czyli to siĂŞ jednak dzieje…
PrzyjrzaÂłam siĂŞ jego twarzy. WydawaÂł siĂŞ byĂŚ zarazem smutny i wÂściekÂły.
- Jakie „TO”? – spytaÂłam.
- PamiĂŞtasz ostatni wypad do Hogsmeade? - spojrzaÂł w pomaraĂączowy ogieĂą kominka.
– OczywiÂście, Âże nie – odpowiedziaÂł sam sobie.
ZacisnĂŞÂłam wargi. Nie wiedziaÂłam o co mu chodzi.
- Co ty mĂłwisz? PamiĂŞtam. PoszliÂśmy do Miodowego KrĂłlestwa, póŸniej do Trzech MioteÂł…- zaczĂŞÂłam.
- I co dalej? – spytaÂł prawie krzyczÂąc. ZÂłapaÂł mnie za ramiona i potrzÂąsn¹³ mnÂą. – Co byÂło dalej? – powtĂłrzyÂł.
PrzeraziÂł mnie.
- I wrĂłciliÂśmy – powiedziaÂłam cicho.
Luke znowu wsta³ i zacz¹³ przechadzaÌ siê w kó³ko po pokoju.
- PoszedÂłem po piwo kremowe. Do ciebie dosiadÂł siĂŞ jakiÂś facet. UsiadÂłem przy sÂąsiednim stoliku i sÂłuchaÂłem co mĂłwicie. Podejrzewam, Âże nawet mnie nie zauwaÂżyliÂście. GraliÂście w karty. UrzÂądziliÂście sobie zakÂład. Nie pamiĂŞtam o co. PrzegraÂłaÂś… on powiedziaÂł… - Luke przerwaÂł na chwilĂŞ.
Z zapartym tchem sÂłuchaÂłam opowieÂści mojego przyjaciela. MusiaÂłam dowiedzieĂŚ siĂŞ co siĂŞ staÂło, dlaczego Cristy zniknĂŞÂła…
- Dlaczego nie powiedziaÂłeÂś mi tego wczeÂśniej? Na przykÂład kiedy… - zrobiÂłam dramatycznÂą pauzĂŞ. - A bo ja wiem? WRÓCILIÂŚMY Z HOGSMEADE – krzyknĂŞÂłam na niego.
Luke spojrzaÂł na mnie z wyrzutem.
- Przykro mi bardzo… - powiedziaÂł ironicznie.- poszÂłaÂś spaĂŚ, ksiĂŞÂżniczko! PóŸniej byÂłem na tyle wkurzony, Âże zapomniaÂłem. – wykrzyczaÂł.
PrzeprosiÂłam go i uspokoiÂłam siĂŞ trochĂŞ. On zrobiÂł to samo.
- MĂłw dalej – zachĂŞcaÂłam.
PokrĂŞciÂł gÂłowÂą.
- No mĂłw – syknĂŞÂłam gniewnie.
ByÂł lekko podenerwowany. Ja z resztÂą teÂż.
Zacz¹³ intonowaÌ:
„Pozbaw nadziei,
Pozbaw przyjació³,
Ten kto wyzwaĂŚ ciĂŞ oÂśmieli.
O, mocy potĂŞÂżna,
Ten zginie, przepadnie w twojej gardzieli.
Jeden,
zero,
jeden.
I tak zostanie.
DopĂłki oboje z nas ÂżyĂŚ bĂŞdzie…
Obliviate.”

StÂłumiÂłam krzyk.
Luke spojrzaÂł na mnie smutno.
- NieÂźle siĂŞ wkopaÂłaÂś – skomentowaÂł.
- Cholera… - powiedziaÂłam. Nie byÂłam w stanie powiedzieĂŚ nic poza tym.
Przytakn¹³.

„To wszystko przeze mnie…”

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.